آیت ا... العظمی بروجردی(ره)

من موضوعیت ندارم....


آیة الله علوی بروجردی: از مرحوم آیة ‌الله گلپایگانی شنیدم [که روزی] خدمت آیة الله بروجردی نشسته بودم. روزی بود که نامه‌ها را خدمت ایشان میآوردند و کسی نامه‌ها را باز میکرد و دست ایشان میداد. 

🔹ایشان بعد از خواندن یکی از نامه‌ها عصبانی شد و فرمود؛ می دانم این آقا آنجا چه می کند، اینها خیال می کنند من اطلاع ندارم. این آقا در آن شهر در مسجد و بالای منبر از من بدگویی می کند؛ حتی مردم را از تقلید من بازمی گرداند.
🔹اینها برای من می نویسند که یک کاری کنید؛ مثلاً ایشان را از آن شهر بیرون کنید؛ اما من چه کنم این آقا در آن شهر به مردم خدمت می کند؛ چون با من نظر خوب ندارد مردم به او پول نمی دهند من به عده‌ای از تجار سپرده‌ام که به او پول بدهند؛ ولی نگویند که از طرف من پول می دهند که این آقا دوام بیاورد و سرپا بماند.
🔹من موضوعیت ندارم؛ امام زمان (عجّل اللّه تعالی فَرَجهُ الشریف) موضوعیت دارد. 
🔹آن آقا از چشم و ابروی من خوشش نمیآید و من را اهل نمیداند، خُب نداند. 
اعتقاد به من جزو اعتقادات مذهب نیست او خدمت میکند و من موظفم به عنوان مرجع شیعه او را نگه دارم...

اینکه خود را نبینی. و مخالف خود را بخاطر مصلحت خدمت به مردم و دین تحمل کنی و بلکه کمک کنی. این یعنی تقوی.
"من موضوعیت ندارم. امام زمان موضوعیت دارد".
اینکه با توجه به موقعیت و نفوذ و قدرتی که بدست آورده ای اصل را فراموش نکنی. این یعنی تقوی.
آنها کجا بودند. ما کجاییم و به کجا داریم می رویم.